Przec³aw. Jedna z najstarszych osad w dorzeczu dolnej Wis³oki, której historia siêga a¿ do czasów rzymskich. Na góruj±cym nad dolin± rzeki wzgórzu, znaleziono ¶lady osadnictwa pochodz±ce z tego w³a¶nie okresu.
- Ko¶ció³ parafialny p. w. Wniebowziêcia Naj¶wiêtszej Panny Marii.Ko¶ció³ p. w. Wniebowziêcia Naj¶wiêtszej Panny Marii powsta³ w latach 1881 - 1885, z fundacji Stanis³awa Reya, bêd±cego w³a¶cicielem dóbr przec³awskich.
Murowany i potynkowany obiekt wyró¿nia siê spo¶ród tego typu budowli jedynie malowniczym usytuowaniem.
Oprócz jednolitych stylowo, neogotyckich sprzêtów, wnêtrze jednonawowej ¶wi±tyni wype³niaj±: ³±cz±cy prezbiterium z zakrysti± kamienny portal z 1 po³owy XVII wieku, pochodz±cy z XVII wieku ale gruntownie przemalowany w XIX stuleciu obraz Matki Boskiej Ró¿añcowej ze ¶w. Dominikiem i Ró¿± oraz kilka szesnastowiecznych epitafiów.
- Kaplica ¶w. Bernardyna ze Sieny. Dzisiejsza kaplica wzniesiona przez przez braci Muniaków jest trzeci± budowl± tego samego typu, wzniesion± w tym samym miejscu.
Pochodz±ca z roku 1858 kaplica zast±pi³a swoje poprzedniczki z roku 1450 oraz z 1786. Postawiona na planie prostok±ta, skromna architektonicznie bry³a skrywa w swym wnêtrzu cenne zabytki, na które sk³adaj± siê - pochodz±cy z XVII wieku o³tarzowy obraz przedstawiaj±cy ¶w. Bernardyna, datowane na 2 po³owê XVIII stulecia malowane przedstawienie ¶w. Antoniego z Dzieci±tkiem oraz ustawione u stóp o³tarza dwie pó¼nogotyckie rze¼by przedstawiaj±ce Chrystusa Zmartwychwsta³ego (koniec XV wieku) i Matkê Bosk± Bolesn± z Grupy Pasji (pocz±tek wieku XVI).
- Przydro¿na kapliczka. Na obrze¿ach Rzemienia, tu¿ przy drodze do Mielca stoi drewniana kapliczka o skromnej, drewnianej architekturze. Poprzedza j± wsparty na s³upach wydatny okap. Wnêtrze kapliczki zdobi± malowane przez uczestnika Powstania Styczniowego - W³adys³awa Puszczyñskiego - wyobra¿enia Matki Boskiej Niepokalanie Poczêtej. Pracuj±cy dla Reyów artysta spoczywa na miejscowym cmentarzu.
- Pa³ac Rejów.W otoczeniu parkowych drzew, na skarpie wzgórza utworzonego przez krawêd¼ doliny Wis³oki i g³êboki w±wóz ¶rodkiem którego p³ynie potok, stoi pa³ac. Tarasy jego ogrodu opadaj± ku rzece.
Historia budowli siêga XV wieku, kiedy to w miejscu obecnych murów sta³ otoczony ziemnymi wa³ami, drewniany dwór nale¿±cy do Stanis³awa Ligêzy. Stary budynek o jednopiêtrowym uk³adzie architektonicznym, z zachowan± do czasów obecnych arkatur± renesansowej attyki jest g³ównym korpusem budowli, do której w pó¼niejszym okresie dobudowano boczne parterowe przybudówki z rozleg³ymi tarasami oraz dwupiêtrow± wie¿ê.
W sk³ad ca³ego obiektu wchodzi wzniesiony na planie prostok±ta piêtrowy korpus, dwa piêtrowe alkierze, parterowe aneksy, czworoboczna wie¿a, niska i przysadzista baszta, od pó³nocy za¶ do zamku przylega loggia. Murowany i potynkowany pa³ac ozdabia zamykaj±cy budowlê fryz renesansowej attyki.
Nowsza czê¶æ budynku wyposa¿ona zosta³a w zwieñczenia na¶laduj±ce fryz attyki, tarasy wieñcz± pe³ne neorenesansowe balustrady, a wie¿ê zamyka pseudomahiku³owy fryz.
Tynkowane na bia³o elewacje zamku zosta³y podzielone przez dwa rzêdy wysokich okien, zdobionych ceramicznymi zwieñczeniami barwy ciemnobr±zowej, wyprofilowanych na kszta³t o¶lego grzbietu i wype³nione maswerkami. Neogotycki przedsionek prowadzi do wnêtrza zamku o bogatej dekoracji.
Wnêtrze skrywa drewniane, neogotyckie portale, sale zdobione drewnianymi boazeriami, polichromiami czy dekoracjami stiukowymi. Zamek znajduje siê w parku o szesnastowiecznym rodowodzie. Wówczas to, pa³acowy park sk³ada³ siê z regularnych kwater, które zbiegiem czasu przekszta³cono. Przed³u¿aj±c w 1805 roku kwatery ogrodowe, zasadzono lipowe aleje i urz±dzono zalew z wysp±. Dzisiaj skromne pozosta³o¶ci parku s± t³em dla piêknego pa³acu.
- Zabytkowe domy.
|
